Please use this identifier to cite or link to this item: http://cuir.car.chula.ac.th/handle/123456789/57066
Title: วาทกรรมความพิการในเรื่องเล่าสมัยใหม่ของไทย
Other Titles: Disability discourses in modern Thai narratives
Authors: ถนอมนวล หิรัญเทพ
Advisors: ตรีศิลป์ บุญขจร
Other author: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. คณะอักษรศาสตร์
Advisor's Email: Trisilpa.B@Chula.ac.th
Subjects: กวีนิพนธ์เล่าเรื่องไทย -- วิจารณ์
วจนะวิเคราะห์, เรื่องเล่า -- วิจารณ์
ความพิการ -- วิจารณ์
คนพิการในวรรณกรรม -- วิจารณ์
Discourse analysis, Narrative -- Reviews
Narrative poetry, Thai -- Reviews
Disabilities -- Reviews
People with disabilities in literature -- Reviews
ปริญญาดุษฎีบัณฑิต
Issue Date: 2551
Publisher: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
Abstract: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มุ่งสำรวจและวิเคราะห์วาทกรรมความพิการในเรื่องเล่าสมัยใหม่ของไทย ซึ่งประกอบด้วยนวนิยายที่เขียนโดยนักเขียนที่ไม่ใช่คนพิการ และเรื่องเล่าชีวิตที่เขียนโดยนักเขียนที่เป็นคนพิการ ซึ่งตีพิมพ์ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2476 ถึง 2546 เพื่อให้เห็นกระบวนการสร้างความหมายของ "ความพิการ" ที่เปลี่ยนแปลงไปตามปัจจัยทางสังคมและวัฒนธรรมของแต่ละยุคสมัย และศึกษาวาทกรรมและปฏิบัติการทางสังคมและวัฒนธรรมที่เกี่ยวข้องกับความพิการ ซึ่งเป็นบริบทของการสร้างงานเขียนที่ศึกษา จากการศึกษาพบว่าความหมายของความพิการมีความเปลี่ยนแปลงไปตามปฏิสัมพันธ์ของวาทกรรมต่างๆ ที่เกี่ยวกับความพิการในแต่ละยุคสมัย ในยุคจารีต ความพิการหมายถึงวิบากกรรมและวัตถุเพื่อการสงเคราะห์ จากวาทกรรมศาสนาพุทธ ได้แก่ ความเชื่อเรื่องกรรมเก่า การเวียนว่ายตายเกิด การทำบุญทำทาน และความเมตตากรุณา ในยุคเวทนานิยม-สังคมสงเคราะห์ ซึ่งแบ่งออกเป็นยุคการสร้างชาติไทยไปสู่อารยะ (2476-2500) ซึ่งมีวาทกรรมสำคัญ คือ วาทกรรมการแพทย์ วาทกรรมยูเจนิกส์ และวาทกรรมการสงเคราะห์ ซึ่งสร้างความหมายการเป็นความบกพร่องผิดปกติ และวัตถุเพื่อการสงเคราะห์ กับยุคการฟื้นฟูสมรรถภาพคนพิการ (2500-2524) ซึ่งมีวาทกรรมสำคัญ คือ วาทกรรมการฟื้นฟูสมรรถภาพ ซึ่งทำให้ความพิการหมายถึงภาระของสังคมที่ต้องการการฟื้นฟู วาทกรรมต่างๆ เหล่านี้และความหมายที่ถูกสร้างขึ้นทำงานเพื่อสนับสนุนระบบเศรษฐกิจแบบทุนนิยมเสรี และในยุคการเติบโตของสิทธิมนุษยชนของคนพิการ (2524-ปัจจุบัน) มีวาทกรรมใหม่ที่สำคัญคือ วาทกรรมสิทธิมนุษยชนของคนพิการ โดยที่วาทกรรมศาสนาพุทธก็ยังคงปรากฏในยุคหลังยุคจารีตด้วย ภายใต้บริบทดังกล่าว เรื่องเล่าสมัยใหม่ของไทย เข้ามามีส่วนร่วมในปฏิสัมพันธ์ทางวาทกรรมข้างต้น ทั้งในแง่ของการผลิตซ้ำและเปลี่ยนแปลงความสัมพันธ์ของวาทกรรมต่างๆ นวนิยายไทยที่นำเสนอเรื่องความพิการแบ่งได้เป็น 3 ช่วง ได้แก่ นวนิยายแนวเวทนานิยม-สังคมสงเคราะห์ (2476-ต้นทศวรรษที่ 2500) ซึ่งเน้นการกำจัดความพิการ นวนิยายยุคการฟื้นฟูสมรรถภาพ (ทศวรรษ 2520-2530) ซึ่งเน้นการฟื้นฟูคนพิการเข้าสู่ระบบทุนนิยม และนวนิยายยุคพหุวัฒนธรรม (ทศวรรษ 2540) ซึ่งมีความเปลี่ยนแปลงบางประการที่แสดงถึงการยอมรับความแตกต่างของคนพิการมากขึ้น ส่วนในเรื่องเล่าชีวิตที่ศึกษา ซึ่งตีพิมพ์ระหว่างปี 2518 ถึง 2546 พบว่ามีการเขียนเรื่องอยู่ภายใต้กรอบใหญ่ของวาทกรรมการฟื้นฟูสมรรถภาพ โดยใช้โวหารการเอาชนะอุปสรรคและการทดแทนทางจิตวิญญาณแต่ก็มีการมองความพิการด้วยกระบวนทัศน์เชิงการสร้างทางสังคมด้วยเช่นกัน ซึ่งเป็นข้อแตกต่างจากนวนิยายที่ศึกษา โน้ต Typescript (photocopy)
Other Abstract: The purpose of this dissertation is to survey and analyze disability discourses in modern Thai narratives, including both novels by non-disabled writers and life narratives by disabled writers published from 1933 to 2003, in order to explain the processes of the production of the meanings of "disability, "which have changed in accordance with social and cultural factors in each period. It thus also explores discourses and socio-cultural practices related to disability, which serve as the contexts of the works studied. The research shows that the meanings of disability have changed in relation to the interactions of discourses concerning disability in each period: in the traditional period, disability, according to the Buddhist discourses of bad kamma, reincarnation, charity and metta-karuna mainly connoted punishment for one's past bad kamma and an object of charity; in the charity period, which comprised the nationalist civilizing era (1933-1957) and the rehabilitation period (1957-1981), the medical, eugenics and charity discourses constructed disability as abnormality and object of charity in the first part of the period while the rehabilitation discourse constructed disability as social burden in need of rehabilitation in the second, both groups of discourses working in support of liberal capitalism; and in the rise of disability rights period (1981-the present), the emergent disability rights discourse has contributed to the construction of the meaning of disability, Through all these periods, the Buddhist discourses have persisted. In these contexts, modern Thai narratives have participated in the interactions of the disability discourses described above, either reiterating or changing them. The novels selected for this study can be divided into 3 groups: the novels of exclusion from the charity period (1933-the late 1950s), which feature the exclusion of disability; the novels of rehabilitation (the late 1970s to the late 1980s) emphasize the rehabilitation of disabled people for their return to the capitalist system; and hte novels of the multicultural period from the late 90s, which offer some changes toward a more inclusive approach in the representation of disability. In the life narratives studied, published from 1975 to 2003, the plots negotiate between the rehabilitation discourse framework, with the used of the narratives of overcoming and of spiritual compensation, and the social model of disability.
Description: วิทยานิพนธ์ (อ.ด.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2551
Degree Name: อักษรศาสตรดุษฎีบัณฑิต
Degree Level: ปริญญาเอก
Degree Discipline: วรรณคดีและวรรณคดีเปรียบเทียบ
URI: http://cuir.car.chula.ac.th/handle/123456789/57066
Type: Thesis
Appears in Collections:Arts - Theses

Files in This Item:
File Description SizeFormat 
thanomnual_hi_front.pdf9.71 MBAdobe PDFView/Open
thanomnual_hi_ch1.pdf22.04 MBAdobe PDFView/Open
thanomnual_hi_ch2.pdf32.29 MBAdobe PDFView/Open
thanomnual_hi_ch3.pdf63.91 MBAdobe PDFView/Open
thanomnual_hi_ch4.pdf91.79 MBAdobe PDFView/Open
thanomnual_hi_ch5.pdf11.55 MBAdobe PDFView/Open
thanomnual_hi_back.pdf10.72 MBAdobe PDFView/Open


Items in DSpace are protected by copyright, with all rights reserved, unless otherwise indicated.