Please use this identifier to cite or link to this item: http://cuir.car.chula.ac.th/handle/123456789/24743
Title: การดื้อแพ่งกับการลงโทษ : การวิเคราะห์เชิงปรัชญา
Other Titles: Civil disobedience and punishment : a philosophical analysis
Authors: พีระพล คดบัว
Advisors: มารค ตามไท
Other author: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. บัณฑิตวิทยาลัย
Subjects: ทัณฑกรรม
Issue Date: 2525
Publisher: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
Abstract: วิทยานิพนธ์ฉบับนี้มีจุดมุ่งหมายในการศึกษาเรื่อง การลงโทษต่อการดื้อแพ่งซึ่งเป็นปัญหาทางปรัชญาที่มีความคิดเห็นแตกต่างกัน ในที่นี้จึงจะประมวลความเห็นทั้งฝ่ายที่สนับสนุนและฝ่ายที่คัดค้านการลงโทษต่อการดื้อแพ่ง จากนั้นได้นำข้อมูลดังกล่าวมาเปรียบเทียบ และประเมินไปได้ของข้อสรุปในปัญหานี้ ในเบื้องแรกได้สำรวจถึงทัศนะของนักปรัชญาที่มีต่อกฎหมายพบว่า มีความเห็นขัดแย้งกัน 2 ฝ่าย คือฝ่ายหนึ่งเห็นว่ากฎหมายกับความยุติธรรมผูกพันกัน โดยกฎหมายเป็นเครื่องมือส่งเสริมความยุติธรรม อีกฝ่ายหนึ่งเห็นว่ากฎหมายกับความยุติธรรมไม่เกี่ยวข้องกันจากการเปรียบเทียบแนวความคิดทั้ง 2 ฝ่าย สรุปได้ว่าเหตุผลของฝ่ายแรกมีความหนักแน่นน่าเชื่อถือมากกว่า อย่างไรก็ตามจากข้อสรุปนี้ได้นำไปสู่ข้อถกเถียงใหม่ในเรื่องพันธะของประชาชนต่อกฎหมาย ซึ่งคำตอบที่ได้ก็คือพันธะของประชาชนต่อกฎหมายมีลักษณะจำกัดภายใต้ขอบเขตของความยุติธรรม กล่าวคือถ้ากฎหมายไม่ยุติธรรม ประชาชนก็มีความชอบธรรมในการดื้อแพ่งต่อกฎหมายนั้น ซื่งในวิทยานิพนธ์นี้ได้แสดงถึงหลักศีลธรรมของนักปรัชญาหลายท่านที่สนับสนุนแนวความคิดนี้ ปัญหาสำคัญที่ติดตามมาอีกก็คือ เราควรจะลงโทษต่อการดื้อแพ่งที่ชอบธรรมหรือไม่และอย่างไร ความพยายามที่จะตอบปัญหานี้ของนักปรัชญา ได้ทำให้เกิดเส้นแบ่งทางความคิดเป็น 2 ฝ่ายด้วยกันคือ ฝ่ายสนับสนุนและฝ่ายคัดค้านการลงโทษต่อการดื้อแพ่งแต่ละฝ่ายล้วนมีเหตุผลน่ารับฟังทั้งเหตุผลทางด้านทฤษฎีการลงโทษ เหตุผลทางด้านยุทธวิธีฯลฯ แต่จากการเปรียบเทียบน้ำหนักแห่งเหตุผลของทั้ง 2 ฝ่ายแล้ว เห็นว่ายังไม่มีเหตุผลเพียงพอในการเรียกร้องให้ลงโทษต่อการดื้อแพ่งที่ชอบธรรมในทุกกรณี ในตอนท้ายของวิทยานิพนธ์ได้เสนอให้มีการเปิดโอกาสแก่ผู้ดื้อแพ่ง ในการแก้ข้อกล่าวหาทางศาล กล่าวคือ เมื่อใดที่ผู้ดื้อแพ่งสามารถพิสูจน์ ความชอบธรรมในการกระทำของตนได้ ศาลก็ควรงดเว้นการลงโทษซึ่งถ้ามีการตอบรับหลักการนี้ ก็อาจจะประนีประนอมความขัดแย้งในปัญหาการลงโทษต่อการดื้อแพ่งลงได้ อย่างไรก็ตามปัญหาด้านการปฏิบัติที่เกิดจากการใช้หลักการนี้มีมากมาย โดยเฉพาะปัญหาการพิสูจน์ความจริงใจของผู้ดื้อแพ่ง ซึ่งในวิทยานิพนธ์นี้ได้นำเสนอแนวทางปฏิบัติในด้านนี้ไว้บ้าง ด้วยความมุ่งหมายเพียงเพื่อเป็นแนวทางสำหรับผู้ที่มีความสนใจปัญหาที่เจาะจงด้านนี้ ได้หาวิธีการที่ละเอียดและรัดกุมต่อไป
Other Abstract: The aim of this thesis is the study of punishment as a result of civil disobedience which is a philosophical problem with divergent views. This thesis presents both views, support for punishment of civil disobedience and its adversary, objection to punishment of civil disobedience. Data given by both sides are compared and an assessment is made of what is most likely to happen in this area. In the first instance we look at attitudes of philosophers towards the law and found that there two diverging views. One view feels that law and justice are inseparable whereby the law is a tool which supports justice. The other view sees that justice is in no way related to the law. From comparisons of both views it is concluded that the reasons of the first view are more convincing and plausible than the second. In any case from this conclusion has led to further debate and conflict as to the legal obligation of the people to the law. This conflict has led to the conclusion that the legal obligation of the people have a limited characteristic under the limitations of justice. ie: if the law is not just the people will have justification in civil disobedience. This thesis has shown the basis of morality of various philosophers which support this view. Another punish problem which follows from this is, should we punish these offenders who are justified in their civil disobedience and if so in what way. In the attempt to answer this has resulted in two more conflicting views, one group which supports punishment of a sort and another which does not. Both sides present plausible arguments in their theory of punishment and practice of punishment etc, but from an analysis of both views it is seen that there is not enough reason for punishment in every case of civil disobedience with justification. The last part of the thesis suggests. That there should be an opportunity for civil disobediantors to redress the court. ie: when the civil disobediantor can provide proof and justification of his act the court should absolve him from punishment. If this view can be accepted there might be a lessening of tension in the area of punishment of civil disobediantors. In any case there are many problems encountered in implementing this especially in the area of providing proof of the honest intentions of the civil disobediantor. This thesis proposes several ways in which the implementation may follow in an attempt not to solve the problem but only for persons involved in specific problems of this nature to take into consideration and further develop such proposals to be more effective and precise.
Description: วิทยานิพนธ์ (อ.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2525
Degree Name: อักษรศาสตรมหาบัณฑิต
Degree Level: ปริญญาโท
Degree Discipline: ปรัชญา
URI: http://cuir.car.chula.ac.th/handle/123456789/24743
ISSN: 9745613673
Type: Thesis
Appears in Collections:Grad - Theses

Files in This Item:
File Description SizeFormat 
peerapol_ko_front.pdf488.42 kBAdobe PDFView/Open
peerapol_ko_ch1.pdf459.4 kBAdobe PDFView/Open
peerapol_ko_ch2.pdf1.98 MBAdobe PDFView/Open
peerapol_ko_ch3.pdf1.82 MBAdobe PDFView/Open
peerapol_ko_ch4.pdf985.12 kBAdobe PDFView/Open
peerapol_ko_ch5.pdf1.52 MBAdobe PDFView/Open
peerapol_ko_ch6.pdf465.09 kBAdobe PDFView/Open
peerapol_ko_back.pdf346.99 kBAdobe PDFView/Open


Items in DSpace are protected by copyright, with all rights reserved, unless otherwise indicated.