Please use this identifier to cite or link to this item: http://cuir.car.chula.ac.th/handle/123456789/24351
Title: Analysis of maternity leave policy case study : South Korea and Thailand
Other Titles: การศึกษาวิเคราะห์สิทธิลาคลอด กรณีศึกษา ประเทศเกาหลีใต้และประเทศไทย
Authors: Puttida Phuttharak
Advisors: Pavika Sriratanaban
Other author: Chulalongkorn University. Graduate School
Advisor's Email: Pavika.S@Chula.ac.th
Subjects: การลาคลอด -- กฎหมายและระเบียบข้อบังคับ -- ไทย
การลาคลอด -- กฎหมายและระเบียบข้อบังคับ -- เกาหลี (ใต้)
กฎหมายเปรียบเทียบ
Maternity leave -- Law and legislation -- Thailand
Maternity leave -- Law and legislation -- Korea (South)
Comparative law
Issue Date: 2011
Publisher: Chulalongkorn University
Abstract: This study examines national legislation concerning current maternity leave policy and protection in a comparison between South Korea and Thailand with an international maternity model as shaped by Maternity Protection Convention 2000 (No.183) and its Recommendation (No.191) by International Labor Organization (ILO). National Labor laws and employment-related acts have been compiled for the sake of analysis. As analyzed with ILO regulations as benchmarks, findings show that Thai maternity leave policy is inferior to international standards and either to Korea’s one in 3 points. Firstly, in term of amount of leave, pregnant employee in the two countries is eligible to take 90 days leave but what differs is restriction on pre and post natal. Korea government seems to be more concerned on health security before and after childbirth with 6 compulsory postnatal leave whereas Thai laws allow leave voluntarily. Such case, Thai working mother is more likely to be at high risk of before-birth health insecurity if the mother prefers to postnatal leave as a whole. Secondly, in term of employment protection and discrimination, obviously, Thai working mother is more likely to confront high risk on job insecurity even though she is guaranteed not to dismissal. Still, promotion determination while taking a leave and same-position resumption when return are not ensured their places. Thus, after having a 90-day leave, the mother could be placed in lower position or not equal to the previous wage legally while Korean mother is protected her position. Lastly, in term of breaks for breastfeeding and childcare provision, Thai laws seem to see breastfeeding facilities as personal matters since no article legislates maternity facilities - nursing hours and breastfeeding facilities - in workplace whereas Korean laws openly shows appreciation on settlements of breastfeeding facilities in order to support maternity benefits, especially for the employed mothers who commit parental leave. Moreover, Korean employed mother is entitled to paid nursing recesses for more than 30 minutes twice per day when her child’s age is less than 12 months. Overall, seemingly, Thai maternity-related legislation takes distance to meet ILO maternity standards, rather than South Korea. Meanwhile, as a result of a proposal to leave extension to 24 weeks and breastfeeding facilities by Breastfeeding Center, the author sees that it is a challenging reform which would bring discrimination if it was applied in near future due to political situation and increasing minimum wage campaign currently. Besides, to be alert to ASEAN integration, woman-related labor reform should take in to account in Thai society.
Other Abstract: ศึกษาวิเคราะห์สิทธิลาคลอดในเชิงเปรียบเทียบในด้านสิทธิคุ้มครองแรงงานหญิงมีครรภ์ กรณีศึกษา ประเทศเกาหลีใต้และประเทศไทย โดยใช้แม่แบบสิทธิลาคลอดตามหลักสากลอิงจากอนุสัญญาว่าด้วยการคุ้มครองมารดา ค.ศ. 2000 และข้อเสนอแนะฉบับที่ 191 ออกโดยสำนักงานแรงงานระหว่างประเทศเป็นตัวชี้วัด อีกทั้งมุ่งเน้นศึกษาค้นคว้าในด้านการออกบัญญัติกฎหมายลาคลอด ในกฎหมายแรงงานและกฎหมายว่าด้วยการจ้างงานที่เกี่ยวข้องของทั้งสองประเทศ จากการศึกษาพบว่า เมื่อเปรียบเทียบกฎหมายแรงงานและกฎหมายว่าด้วยการจ้างงานที่เกี่ยวข้องของทั้งสองประเทศ เข้ากับแม่แบบสิทธิลาคลอดตามหลักสากลแล้วนั้น การออกบัญญัติกฎหมายลาคลอดของประเทศไทยมีลักษณะเป็นรองต่อแม่แบบสากล และกฎหมายลาคลอดของประเทศเกาหลีใต้ กล่าวคือ ลักษณะกฏหมายไทยเพื่อการคุ้มครองมารดานั้นขยายโอกาสในการปกป้องสิทธิแรงงานสตรีมีครรภ์ น้อยกว่ากฎหมายแรงงานสากลและของเกาหลีใต้ใน 3 กรณี คือ 1) การละเลยข้อบัญญัติกำหนดช่วงระยะเวลาภาคบังคับ 6 สัปดาห์หลังคลอด เพื่อความปลอดภัยของครรภ์มารดา 2) การละเลยข้อบัญญัติคุ้มครองสถานภาพแรงงาน อาทิ สิทธิเข้ากลับทำงานในตำแหน่งเดิมหลังลาคลอด และสิทธิประโยชน์ที่ลูกจ้างหญิงมีครรภ์ที่พึงได้รับระหว่างลาคลอด อาทิ การพิจารณาปรับค่าจ้างหรือสวัสดิการ 3) สิ่งอำนวยความสะดวกเพื่อการให้นมบุตร นอกจากนี้ สืบเนื่องจากการเสนอร่างเพื่อแก้ไขกฎหมายลาคลอดของ ศูนย์นมแม่แห่งประเทศไทย ในการขยายระยะเวลาลาคลอดจาก 90 วันเป็น180 วันและเสนอสิ่งอำนวยความสะดวกเพื่อการให้นม ผู้วิจัยเห็นว่าข้อเสนอดังกล่าว เป็นข้อเสนอแนะที่ดียิ่ง หากแต่อาจจะนำมาซึ่งการริดรอนสิทธิหรือปิดกั้นโอกาสจากแรงงานสตรีหากจะมีการปรับใช้ในอนาคตอันใกล้ ทั้งนี้อันเนื่องมาจากสถานการณ์การเมืองและนโยบายปรับค่าจ้างขั้นต่ำรายวัน แต่อย่างไรก็ตาม เพื่อให้สอดคล้องกับการเตรียมตัวรับการรวมประชาคมอาเซียน และเพื่อยกระดับมาตราฐานตามหลักสากล ผู้วิจัยเห็นว่าการพัฒนากฎหมายแรงงานสตรีก็ถือเป็นสิ่งที่ควรคำนึงถึง
Description: Thesis (M.A.)--Chulalongkorn University, 2011
Degree Name: Master of Arts
Degree Level: Master's Degree
Degree Discipline: Korean Studies (Inter-Disciplinary)
URI: http://cuir.car.chula.ac.th/handle/123456789/24351
Type: Thesis
Appears in Collections:Grad - Theses

Files in This Item:
File Description SizeFormat 
puttida_ph.pdf3.88 MBAdobe PDFView/Open


Items in DSpace are protected by copyright, with all rights reserved, unless otherwise indicated.