Please use this identifier to cite or link to this item: http://cuir.car.chula.ac.th/handle/123456789/16740
Title: การใช้สิทธินัดหยุดงานในกิจการบริการสาธารณะด้านการขนส่ง
Other Titles: Right to strike in public service of transportation sector
Authors: อรวรรณ สุบงกฎ
Advisors: นันทวัฒน์ บรมานันท์
Other author: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. คณะนิติศาสตร์
Advisor's Email: ajarnnan@hotmail.com
Subjects: การนัดหยุดงาน
บริการสาธารณะ
การขนส่ง
กฎหมายแรงงาน
แรงงานสัมพันธ์
Issue Date: 2552
Publisher: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
Abstract: ศึกษาแนวคิดเกี่ยวกับการใช้สิทธินัดหยุดงานในกิจการบริการสาธารณะด้านการขนส่ง การใช้สิทธิดังกล่าวทำให้เกิดการขัดกันระหว่างหลักกฎหมายสองหลักที่ได้รับการยอมรับคือ หลักว่าด้วยความต่อเนื่องของบริการสาธารณะ อันเป็นหัวใจสำคัญของการดำเนินการจัดทำบริการสาธารณะ กับหลักว่าด้วยสิทธินัดหยุดงานอันเป็นสิทธิพื้นฐานด้านแรงงาน การพิจารณาแนวความคิดนี้นอกจากเป็นการประสานประโยชน์ระหว่างหลักการทั้งสองแล้ว อาจนำไปสู่การบัญญัติกฎหมายที่มีความเหมาะสม เพื่อกำหนดหลักเกณฑ์เกี่ยวกับการคุ้มครองประโยชน์สาธารณะของประชาชนผู้ใช้บริการต่อไป จากการศึกษาพบว่า กฎหมายแรงงานสัมพันธ์ในประเทศไทยทั้งพระราชบัญญัติแรงงานสัมพันธ์ พ.ศ. 2518 และพระราชบัญญัติแรงงานรัฐวิสาหกิจสัมพันธ์ พ.ศ. 2543 ต่างมีบทบัญญัติจำกัดสิทธิมิให้คนงานในกิจการบริการสาธารณะด้านการขนส่ง สามารถทำการนัดหยุดงานโดยเด็ดขาด กล่าวคือไม่ว่าคนงานจะปฏิบัติงานที่ให้บริการเกี่ยวกับการขนส่งในภาครัฐวิสาหกิจหรือภาคเอกชน ก็ไม่อาจทำการนัดหยุดงานได้ โดยหากมีข้อพิพาทแรงงานที่ตกลงกันไม่ได้เกิดขึ้น กฎหมายกำหนดวิธีการระงับข้อพิพาทไว้โดยอาศัยการชี้ขาดข้อพิพาทโดยบังคับเท่านั้น ซึ่งการจำกัดสิทธิตามกฎหมายเช่นนี้ เป็นการจำกัดสิทธิที่ไม่เหมาะสมกับสภาพสังคม ตลอดจนรูปแบบและลักษณะของการจัดทำบริการสาธารณะด้านการขนส่ง เนื่องจากการจัดทำบริการสาธารณะด้านการขนส่งในปัจจุบัน จัดทำโดยรัฐวิสาหกิจและเอกชน ซึ่งในบางรัฐวิสาหกิจที่ประกอบกิจการขนส่งในลักษณะผูกขาด หากมีการนัดหยุดงานเกิดขึ้น ความเสียหายย่อมเกิดกับประชาชนผู้ใช้บริการอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ แต่หากการจัดทำบริการนั้นจัดทำโดยรัฐวิสาหกิจที่ประกอบกิจการขนส่งที่มีการแข่งขันกับภาคเอกชน หรือเป็นการจัดทำบริการสาธารณะด้านการขนส่งโดยเอกชน เมื่อมีการนัดหยุดงานเกิดขึ้น ประชาชนสามารถหลีกเลี่ยงไปใช้บริการจากผู้ให้บริการรายอื่นได้ ดังนั้นการจำกัดสิทธินัดหยุดงานตามกฎหมายแรงงานสัมพันธ์ในประเทศไทย ซึ่งเป็นการจำกัดสิทธิเด็ดขาดโดยมิได้พิจารณาถึงรูปแบบการจัดทำบริการสาธารณะด้านการขนส่ง จึงเป็นการลิดรอนสิทธิของคนงานเกินความจำเป็น และไม่เหมาะสมกับสภาพการจัดทำบริการสาธารณะด้านการขนส่งในปัจจุบัน ผู้เขียนจึงมีข้อเสนอแนะเกี่ยวกับการใช้สิทธินัดหยุดงานในกิจการบริการสาธารณะด้านการขนส่ง โดยเสนอให้มีการพิจารณายอมรับสิทธินัดหยุดงาน แต่มีการกำหนดสิทธิให้มีความแตกต่างกันตามรูปแบบของการจัดทำบริการสาธารณะด้านการขนส่ง ตลอดจนเสนอมาตรการเกี่ยวกับการคุ้มครองประโยชน์สาธารณะในระหว่างที่มีการนัดหยุดงาน ได้แก่ การแจ้งเตือน การจัดทำบริการสาธารณะขั้นต่ำ การจัดบุคคลเข้าทำงานแทนที่ ทั้งนี้เพื่อให้การใช้สิทธินัดหยุดงานในกิจการบริการสาธารณะด้านการขนส่ง มีความเหมาะสมและมีมาตรการเยียวยาความเดือดร้อนของประชาชนไปในขณะเดียวกัน
Other Abstract: To study on the concept of right to strike in public service of transportation sector. Exercising of such right leads to conflict between two legal concepts i.e. the continuity of public service which is the heart of public service and the right to strike which is a fundamental labour right. Consideration of these legal concepts does not only harmonize the benefits of these two concepts but also probably lead to enact a proper law in order to further elaborate criteria on protection of public interest of the users. From the study, it is found that labour relation laws in Thailand, including Labour Relations Act B.E. 2518 (A.D. 1975) and State Enterprise Labor Relations Act B.E. 2543 (A.D. 2000), have provisions which absolutely restrict the right of workers in public service of transportation sector from strike. In other words, workers in transportation sector, regardless of in state enterprise or in private sector, cannot go on strike. If there is any unsettled labour dispute, laws provide dispute settlement method by award rendering only. This legal restriction on right is the restriction which is not suitable with state of society, form and feature of the public service of transportation sector because the public service of transportation sector at present is conducted by state enterprises and private sectors. If there is a strike in some state enterprises engaging in monopoly transportation business, users will inevitably suffer from damage. However, if such transportation service is provided either by the state enterprise competing with private sectors or by the private sectors, when there is a strike, people will be able to opt for service from other service providers. Hence, the restriction on right to strike under the labour relation laws in Thailand, which is the absolute restriction without consideration of the form of public service of transportation sector, deprives the right of workers more than necessary as well as it is not proper with the public service of transportation sector nowadays. This author, thus, provides recommendation on right to strike in public service of transportation sector by accepting the right to strike with different detail depending on the form of public service of transportation sector. Moreover, this author proposes protection measures on public service during the strike such as notification, minimum public service and substitution of workers; as a result, the exercising of right to strike in public service of transportation sector will be suitable and have remedial measures for people simultaneously.
Description: วิทยานิพนธ์ (น.ม.)--จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2552
Degree Name: นิติศาสตรมหาบัณฑิต
Degree Level: ปริญญาโท
Degree Discipline: นิติศาสตร์
URI: http://cuir.car.chula.ac.th/handle/123456789/16740
Type: Thesis
Appears in Collections:Law - Theses

Files in This Item:
File Description SizeFormat 
orawan_su.pdf1.93 MBAdobe PDFView/Open


Items in DSpace are protected by copyright, with all rights reserved, unless otherwise indicated.